Category

“klik” op pagina titel om te openen.

De weg terug.

By | "klik" op pagina titel om te openen.

De weg terug,
was moeilijker dan ik had gedacht na alle verhuizingen en de verbouwing.
Goed, er waren een aantal vingeroefeningen voor portret (de cache pots) een workshop en een opdracht in deze drukke periode, de werkplaats zo ongeveer als ik het mijzelf had voorgesteld, de oven brand klaar en 300 kilo klei ingekocht…maar toch.
Mijn locomotiefje wilde niet zo puffen als ik gedacht had.
Daar zat ik dan.
Alles begint met een concept maar  het leek wel of mijn ideeën doosje afgesloten, neen nog erger, misschien wel leeg was.

Herkenbaar?

Ja, ik ben niet alleen maker en vormgever, maar ook mens, met verplichtingen en af- en verleidingen.
als ik dan weer bovenstaand punt bereik en de rook om mijn hoofd langzaam begint te verdwijnen is er maar een oplossing:
Back to basics.

Een nieuw project: “grote” portretten.

 

de weg terug la maire de rimbourg

“Le maire de Rimbourg”
Hoogte: 60 cm

Bovenstaand portret lag al langer op de plank, een plezier om te maken, deze meneer trof ik op straat en vroeg permissie om foto’s te maken, 8 jaar geleden………..
De komende tijd ben ik dus bezig met portretten, niet alleen klassiek , maar breder interpreteerbaar.

Mijn lief kwam met het idee van open opdrachten, b.v. : onderwerp van een favoriete schrijver.
Dat werd dus Napoleon, een protagonist uit  “Animal farm”  van Georg Orwell

de weg terug napoleon

Orwell’s “Napoleon”
Hoogte: 60 cm

De bedoeling van het grote portretten project is iedere 14 dagen een nieuw werk afleveren, onder het mom van:

Een kip die scharrelt vindt altijd wel iets………………………….eens kijken of we de weg terug vinden.

Heilwens 2016

By | "klik" op pagina titel om te openen.

Onze heilwens voor u in het jaar 2016

heilwens 2016

Formaat: 63 x 75 cm
Materiaal: 18e eeuwse lijst, fluweel en keramiek
Titel:   Beetje moeilijke materie, dit stuk is al verschillend benoemd voor verschillende gelegenheden……..

Het oor van van Gogh”  was de naam van het 1e ontwerp rond 2003.
Toen Monseigneur de Jong het zag eind 2005, werd het  “Het luisterend oor”  genoemd.
In discussies word er naar verwezen als het  “Oorinoir”  indien de gesprekken verzanden in geneuzel of onwaarheden.

2005 was van Gogh “kunstenaar van het jaar”, wat ook de aanleiding om dit stuk te maken, wat begon met een discussie over de mythevorming van, en welk oor Vincent had afgesneden om zijn liefde aan Rachel te bewijzen……..

 

 

 

Andere tijden

By | "klik" op pagina titel om te openen.

Andere tijden

We beleven andere tijden en dat vraagt om nieuwe wegen.
Ook de beeldende kunsten zijn onderhavig aan verandering, door de crisis en media zoals Artnet is de kunsthandel voorzichtiger en doorzichtiger geworden, iedereen kan de betreffende historie van een bekend werk en wat dat werk waard is in principe gewoon opzoeken.
Een goede zaak zou men zeggen, maar niet iedereen is hier blij mee……
Als ik kijk naar de galerieën en kunsthandelaren die verdwenen of omgekiept zijn de afgelopen jaren en dat vergelijk met mijn avonturen in de kunst weet ik een ding zeker: het ligt niet aan de werken!

Toen ik de gelegenheid kreeg om mijn werken op toch wel hoog niveau op een kunst-beurs te exposeren, deed ik dat eigenlijk uit 2 redenen :
1 de verleiding van grotere omzet
2  nieuwsgierigheid
Die meneer die mij toentertijd uitnodigde voor deze beurs, een éminence gris, die ogenschijnlijk sympathie had voor mijn werk en constant omringd was door een groep net geklede en welbespraakte mannen en vrouwen, had mij gevraagd om tijdens deze beurs aanwezig te zijn om hand en span diensten te verrichten en eventuele uitleg over mijn werk te geven indien nodig.
Nieuwsgierig als ik ben kon ik het niet nalaten om te vragen wie deze mannen en vrouwen toch waren in zijn gevolg, waarop hij antwoorde:

“Luister eens Dieter, jij loopt toch veel in de bossen en op het land, daar zie je toch ook veel koeien, en die koeien laten om de zoveel tijd van die groene ronde platte dingen vallen, en die groene, ronde, platte dingen lokken heel veel vliegen.
Nou, en in dit geval ben ik dat groene, ronde, platte ding en die mensen om mij heen, dat zijn de vliegen”.
Hij gaf een vette knipoog en vervolgde zijn weg, mij sprakeloos achterlatend.

De éminence gris deed dat wel vaker in die 2 1/2 jaar dat we samen liepen; mijn werk een podium geven, rake zinnen uitspreken, en mij een aantal illusies armer achterlatend.
Ook de nette mannen en vrouwen leerde ik beter kennen, er werd nooit geroddeld over een persoon als die aanwezig was, iedereen was iedereen geld schuldig, maar het waren allemaal dikke vrinden.

Langzaam aan werd deze jongen wakker, hoorde verhalen, beloftes en verleidingen, zag dilettanten zichzelf als kunstkenner of galerist presenteren, ik die dacht met kunst bezig te zijn bevond me in een slangenkuil en in die kuil ging het alleen over de poen van anderen.
Zo wilde ik dit niet, mijn nieuwsgierigheid was inmiddels meer dan bevredigd, de crisis werd dieper en dieper, de verleiding van grotere omzetten bleek een wassen neus.
Aldus ging ik op zoek naar andere wegen, kwam achter de eindeloze vertakkingen van het “ons kent ons”  kongsi principe,  en besloot uiteindelijk deze doodlopende weg te verlaten………….wat een deceptie.

Ik bedoel: het werk ontwerpen, uitvoeren en financieren is mijn pakkie an, maar die groep mensen uit bovenstaand stukje (een enkeling daargelaten) leven letterlijk en figuurlijk van het zweet van anderen, zonder voorinvestering, risico of bedankje, nou……bedankt!

Vandaar: Andere tijden, nieuwe wegen.

Ik vraag verschoning voor het geval dat legitieme handelaren of galeristen zich aangesproken voelen over bovenstaand stukje tekst : maak u niet ongerust, het gaat vast niet over u, ik wil u graag leren kennen.

 

p.s.
Verder zijn we nog ook bezig met een boekje getiteld “De verleiding” met 10 a 15 verhalen over boven beschreven periode om aanstormende broeders en zusters in de kunst een handvat te bieden voor de do’s en dont’s in ons métier, want u weet :

Een kunstenaar op zoek naar podium is vrij wild om te bejagen…………

 

 

Een jaar later

By | "klik" op pagina titel om te openen.

Een jaar later.
wat vliegt de tijd….

12 Maanden geleden betrokken we het pand in Vlodrop, in een donkere, rustieke 60er jaren stijl achtergelaten door de vorige bewoners.
De plek en de omgeving beviel ons en we zagen de potentie van de woning met werkplaats, maar ook de berg werk die voor ons lag.
Mijn lief vroeg mij meermaals ” weet je het wel zeker, zou je dit wel doen “, maar mij liet een spreuk , uitgesproken door een zekere meneer niet los.
Er werd aangepakt, en inmiddels is dit pand geüpdatet naar deze tijd met veel licht en ruimte.

ohoh
Dat ging natuurlijk niet vanzelf….we arriveerden in een vreemde omgeving, kenden hier niemand en toch, we kregen hulp!
Nu, een jaar later is de rust bijna wedergekeerd en is het tijd om een aantal personen te bedanken voor hun morele, fysieke of praktische steun die ons verleend werd het afgelopen jaar.

 

We beginnen met die zekere meneer die ons als eerste het pand liet zien, en deze spreuk ventileerde “het huis kan je veranderen, de plek waar het staat niet” onze lokale makelaar dhr.Biermans senior.
Dorus, die het hele gebeuren, betreft electro naar de 21e eeuw bracht.
Pieter, mijn “bijna” naamgenoot, die ons niet in de kou liet staan.
De reclame lay-out en belettering werd super geregeld door  “neef”   John.
Door een defecte keramiek-oven aansturing  zat ik in 1e instantie in zak en as, maar “geheelonthouder” Frank wist raad en alles fuctioneert weer naar behoren.
Voor de ravitaillering deden we vaker een beroep op Herman de patat-o-loog, waar ik later graag nog een keer op terug kom.
Arno en Marcel voor hun hand en spandiensten.
Rick van de Hobby-shop voor zijn advies en leveringen.
En “Last but not least” mijn favoriete buurman Piet Daemen, grondlegger van het gelijknamige sport en rijwielhuis, zonder wiens hulp en technisch inzicht ik nu nog tot aan mijn nek in het werk zou zitten.

Bedankt allemaal.

Zo….en nu de handjes losmaken en de altijd smeuïge klei eindelijk weer ter hand nemen……….

 

Zwartwild telling.

By | "klik" op pagina titel om te openen.

Zwartwild telling op de Meinweg.

Afgelopen vrijdag was het weer zover: het zwijnentellen op de Meinweg, en deze keer mocht  ook ik als gast van de partij zijn.
het trefpunt was Rijstal Venhof waar we warm welkom (33 gr) werden geheten, de spelregels kregen uitgelegd en de gasten aan de jagers werden gekoppeld om met tweetallen de hoogzit te bemannen om een objectieve telling te garanderen.
Voordat we naar de aangewezen plek vertrokken was er nog een verrassing: de Jachthoornblazers “St Hubertus” uit Vlodrop speelden een aantal stukken ter bemoediging van het zwartwild en een goede telling.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Aldus gesterkt vertrokken de koppels naar de hun aangewezen  plekken, 22 in totaal, verdeeld over de gehele Meinweg.
Ik was toegewezen aan jager Schmitz, de kennismaking verliep soepel en op de afgesproken tijd beklommen wij vol goede moed de hoogzit.

Ik zie vaker wildzwijn in de omgeving, maar altijd op de bodem, snel bewegend, tussen het struikgewas, of in de verte met de kijker.
Er was dus wel een soort gespannen verwachting.

Het was helder weer en erg warm, jager Schmitz en ik konden dus wel even een praatje maken, we zouden namelijk van 20.00 tot 24.00 uur  samen in de hoogzit verblijven.
Ook werd me nu duidelijk gemaakt waar die verstolen blikken vandaan kwamen op het trefpunt, iedereen was in het groen gekleed en ik had gedachtig de hitte van de dag een wit T-shirt aan…..Not done.
De avond begon super, waarneming van een reebok 15 minuten later gevolgd door een reegeit en dat ging eigenlijk zo door.
Zeker moment kwam weer een bok in beeld waar jager Schmitz toch wel erg enthousiast van werd, hij bewonderde het gewei van deze bok.
Helaas was het daglicht al bijna verdwenen en de avondschemering was aan de winnende hand, een goede foto lukte niet meer echt, maar kijkt u zelf.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Deze reebok werd even later gevolg door een jonge reegeit, die als het ware aan het achterwerk van de bok bleef hangen, ze liepen totaal onbevangen langs en onder de hoogzit door, voor mij het hoogtepunt van deze avond.

In de verte flitste het onweer en het werd donkerder en donkerder, de avond liep ten einde, we zagen geen hand voor ogen meer.
Het werd tijd om te gaan.
We reden terug naar het trefpunt, maakten nog een praatje en namen afscheid.

Deze zwartwild telling hebben we helaas geen wildzwijn gezien, misschien dat ik de volgende keer beter geen wit T-shirt draag………….

 

 

Atelier de Groot operationeel.

By | "klik" op pagina titel om te openen.

Het is zover: eindelijk werkbaar, de belangrijkste ruimte (de zachte kant) is klaar en aldus is Atelier de Groot operationeel.
Nadat bovengenoemde ruimte was gestript en de krachtstroom was aangesloten voor de oven, moest er nog een droogrek getimmerd worden en kon er worden ingericht.
De plek voor de oven en droogrek stonden vast, werkbokken en tafel was een beetje kijk en schuifwerk, maar al met al: het krijgt vorm.
Terwijl de oven proefdraaide werd ik gebeld: de 1e workshop is geboekt!
We gaan vooruit hier in het mooie Roerdalen, de natuur is een rijk palet aan wild en gevogelte, elke morgen zie of fotografeer ik wel iets interessants.
Er rust komt weer rust in de tent.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De energie wordt weer omgebogen van sloop en verbouwing naar opbouwen met de klei, en de ingekochte voorraad (200 kg) slinkt gestaag.
Natuurlijk is er nog werk aan de winkel, isolatie, muren die nog geverfd moeten, de vloer enz. enz. maar dat kan voorlopig wel wachten.

 

Voor nu duik ik een tijdje in de altijd smeuige klei…………….

 

 

 

Nieuwe werkplaats.

By | "klik" op pagina titel om te openen.

Verhuizen kan leuk zijn als er vooruitgang geboekt wordt, maar wat voor mij het belangrijkst is: een werkplaats.
Momenteel stevig aan het werk om deze voormalige timmerwerkplaats aan te passen naar deze tijd en mijn eigen wensen.
Vooral veel sloop en opruim werk, maar de gedachte dat we hier op deze plek in deze geweldige omgeving blijven geeft mij de moed en de kracht.
Bovenstaand klinkt een beetje pfffffff…. ik weet t , maar als u bedenkt dat dit al de zoveelste keer is dat we verhuisd zijn en de werkplaats natuurlijk groeit aan materiaal,gereedschap en werken, tja dan…..

Om u een beetje een idee te geven van de atelier verhuizingen door de jaren heen tussen 1998 en nu:
Houthem
Stein
Ravensbosch
Hoensbroek
Eygelshoven
Kerkrade
Wessem
En dan nu Vlodrop.

Nieuwe werkplaats

Als ik dat zo neerpen schrik ik er eigenlijk n beetje van, wat een hoeveelheid is er versleept en verplaatst de afgelopen jaren.
De vraag rijst: waarom? en is dit verspilling van energie?
Het antwoord daarop wil ik u voorlopig wel schuldig blijven, maar zal dat zeker eens onderzoeken als ik ietsiepietsie meer tijd heb.

Er waren grote en kleine, sjieke en ontoegankelijke ruimte’s waar ik gewerkt heb, er is nog ergens een verhaal van een journaliste die een fruitladder moest beklimmen om een van bovenstaande werkplaatsen te bereiken, helemaal in t zweet kwam ze boven en stamelde dat ze hoopte dat de foto’s zouden lukken, want die klimpartij zou ze nooit en tenimmer herhalen.
Prachtig toch.

Voor nu: hoop ik over 2 maanden (zo ongeveer) de openings borrel te presenteren, mocht u nieuwsgierig zijn om dan een kijkje te nemen stuur ons een @mail met uw adresgegevens en de vermelding “nieuwsgierig”, en we laten u zeker iets weten.
Mij wacht nog een en ander werk in stoffige omstandigheden, en neen, het wordt geen showroom of sjieke ruimte, uiteindelijk is het alleen de nieuwe werkplaats………….

 

 

Veranderingen 2

By | "klik" op pagina titel om te openen.

2 verhuizingen in 1 jaar
Al die veranderingen, “waarom doe je zoiets” werd mij gevraagd………
Vorig jaar december verhuisd naar Wessem, afgelopen maand verhuisd naar Vlodrop.

Het begon eigenlijk met een ontmoeting bij de “Grote Hegge” in Thorn bij een van de wandelingen met de grote vrind, trof aldaar een meneer met een boerenfok en kwamen aan de praat.
We woonden inmiddels al enige maanden in Wessem en het loop territorium was inmiddels flink uitgebreid en onderzocht, ik was dus nieuwsgierig wat er eventueel nog te ontdekken viel, wat is dan beter dan een goed gesprek met een andere wandelaar?
De meneer met de boerenfok was geboren en getogen in Thorn en ik mocht hem “Thei” noemen.
Na enig heen en weer gepraat schoot Thei helemaal los bij mijn vraag wat hier nou zo interesant was, hij sprak over zijn verbondenheid met het grint,de Maas en de wind, over het rondwaaiende zand en het zeilen op het water.
U weet waarschijnlijk hoe dat gaat met bevlogen mensen: het duurde wel even voordat Thei aan het eind van zijn betoog belande, het vreemde echter was dat zijn hele verhaal mij niet raakte.
Toen ik weer thuis belande liet het mij niet los dat zijn hartstochtelijkheid over de omgeving, recht uit zijn hart gesproken zo weinig indruk op mij maakte, hier moest ik over nadenken.
Het duurde enige tijd voordat de waarheid tot mij doordrong: ik ben groot geworden met bos en wild, schaduw en luwte, en ja, meanderend water hoort daar ook bij, maar dan zacht kabbelend en ruisend.
ik voelde mij acuut ontworteld, wat deed ik op een plek waar alleen een dak boven mijn hoofd was maar niet de zaken die er voor mij echt toe doen?
Tja, en dan begint het gedonder…………op zoek, alweer.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
 
Uiteindelijk vonden wij een huis met werkplaats tegen Nationaal Park de Meinweg aan, waar inmiddels stevig aan vertimmerd en verbouwd is , met ruisend en af en toe bulderend water voor de deur.

Ik geloof dat mijn lief en ik zijn thuisgekomen…………

 

In the pipeline: hout.

By | "klik" op pagina titel om te openen.

Hout…..wat een geweldig materiaal.
We gebruiken het als verwarming, ik maak er sculpturen van (die ik dan soms ook weer in de fik zet), en beweeg mezelf graag in de bossen waar het vandaan komt.
De plannen waren om ook dit jaar weer de kettingzaag ter hand te nemen om te proberen iets moois te maken deze zomer, en ik had een stam besteld bij een jongeman hier in de buurt, het zou Essenhout zijn deze keer.
1.70 m bij +/-  60 cm, de stam zag er recht en goed uit.
De bedoeling was dat hij eind maart begin april gekapt zou worden i.v.m. de sapstromen die beginnen te stijgen met het voorjaar in aantocht.
Helaas liep het anders, de jongeman was niet bekend met het begrip “een man een woord” en zoals het er uitzag kon ik mijn kettingzagen weer opbergen, geslepen en gesmeerd.
Maar, redding komt soms uit vreemde hoeken…….
Zeker moment werd ik uitgenodigd door buurtbewoner Joep, de vroegere smid van het dorp, die vernomen had over mijn zoektocht naar de bever, om eens met hem mee te gaan, wat ik natuurlijk graag aannam.
Wat bleek: Joep de smid was betrokken bij het uitzetten ( hij noemde het poten) van een koppel Oost-Duitse bevers die waren gevangen en uitgezet rond 1999/2000
Hij liet mij het water zien waar dat ooit gebeurde en vertelde mij dat het een oude klei afgraving was die daarna werd omgevormd tot vijver, al vertellende liepen wij om dat water en zagen  een aantal boomstammen liggen, waarop ik riep : die zijn voor mij……
De boom was gekapt door gemeentewerkers omdat deze was aangeknaagd door de bever, en dus een eventueel gevaar voor wandelaars.
De zagers en hun voorman waren hun spullen aan het opruimen, waarop Joep een gesprek met hun aanging, de voorman was een bekende van de smid en na enig heen en weer gepraat werd ik de nieuwe eigenaar van 3 stammen grauwe abeel ook wel bekend als zilverpopulier.

P4160396
Het transport deed ik met behulp van een buurman en mijn lief op de manier zoals de oude Egyptenaren hun blokken verplaatsten: met een touw en 3 ronde klossen.
Ze liggen nu in the pipeline, en wachten op hun beurt……….

Vreemde vondsten.

By | "klik" op pagina titel om te openen.

Afgelopen week was ik weer eens in mijn geliefde Ravensbosch in de omgeving van Valkenburg en wilde mijn reeënvriendjes aldaar weer eens begroeten.
Misschien kent u dit bos, een kleine 80 ha, het oudste hellingbos in de lage landen en zoals de naamgeving al doet vermoeden, ooit bewoond door raven.
Ook vinden wij er de grootste dassenburcht van Nederland die helaas de laatste jaren sterk is achteruit gegaan en vinden wij er vossen,  reeën en een sterke populatie van de groene specht.
De grote vrind was er klaar voor en de camera was opgeladen, onze zoektocht kon beginnen.
Meestal volg ik de wildwissels die mij door het hele bos leiden en als we ons stil verplaatsen kom ik tegen wat ik zoek.
De wissels waren goed belopen en ook een paar slaapplaatsen hadden we ontdekt, wat goed is voor de neus van de grote vrind.
Zeker moment gaf de grote vrind aan dat we iets naderden, dan worden we stil en prepareren de camera,we oefenen geduld.
Het bos is al onrustig door de jacht, de reeën zijn opgejaagd en nerveus en ook kennen ze mijn geur niet meer.
Geen vreemde geluiden, alleen de muziek van het bos en de spanning wat we voor de lens gaan krijgen en hoe.
De grote vrind hield vol…daar is iets, ik kan het ruiken.
Ik herkende de plek, was er eerder geweest, wat zou het zijn? een kits, ander wild of een kadaver?
Het duurde te lang, ik besloot de open plek in te stappen, en had graag mijn eigen gezicht willen zien op dat moment.

vreemde vondst

Ik bedoel: vinden doen we altijd wel iets, maar soms zijn het vreemde vondsten die we tegenkomen in het bos……..